HERFST.

Het wordt al weer vroeg laat en de NS heeft alvast bussen ingezet.

Het is herfst. Ieder jaar weer moet ik keihard vechten tegen mijn najaarsdip, en daar word ik heel neerslachtig van.

Het begint altijd met het eerste loze weeralarm en de traditionele verontwaardiging over het feit dat de pepernoten van 2018 alweer in de schappen liggen. Meestal roept dit laatste bij mij nog enige feestvreugde op, maar helaas is dit jaar zelfs de Piet zijn zomerse kleurtje alweer kwijt. Nee. Dit jaar zullen we het moeten doen met een in de schaduw belegen stuk Gouda. Het druilerige spat er voor mij zó van af dit jaar, dat ik vrees dat de gebruikelijke tips tegen de herfst blues me niet zullen gaan helpen. Immers, zonlicht om tweemaal daags 15 minuten op te zoeken is er gewoonweg niet, ik hou nou eenmaal niet van verkwikkende spitskool met mineraalwaterdressing en Norah Jones uit haar stal halen en driftig gaan zitten theedrinken op de bank: Dacht het niet, vriend. Dus ik heb het internet geraadpleegd voor potentiële super tips.

Ik deel ze graag met u. Maar of ze ook wetenschappelijk verantwoord zijn weet ik niet, want als onderzoeksjournalist ben ik redelijk snel tevreden.

Oké.

*Hoe vermoeiend het ook mag klinken: ook in de herfst te allen tijde keurig uw gazon, terras en oksels bijharken doet wonderen voor de gemoedstoestand en het zelfvertrouwen.

*Berust u hierin: Het glas kan nooit helemaal leeg zijn als het regent.

*Binnen blijven? Kaarten schrijven! Omdat schrijven leuk is. Omdat post krijgen nog leuker is. Karmapunten!

*In elk artikel over herfstmalaise kwam ik het woord pompoen tegen. Kan geen toeval zijn. Denk aan een pompoen als decoratie bij de voordeur, met wat room in de soep of als haar accessoire: Experimenteer tot dat u de gebruikswijze vindt die bij u past!

*Ik ben ontzettend verslaafd aan het kijken van dierenfilmpjes op YouTube. Heel vaak vind ik mijzelf om 6 uur ’s ochtends terug in een domino van in slaap vallende kuikentjes en katten in pizzadozen. Mega-herfsttip: filmpjes van dieren die zich compleet in de herfsttaferelen storten. Babygeitjes in te grote hoopjes bladeren. Katten verkleed als pompoen. Huilen!

Mocht dit alles nou geen snars helpen en ik in bikini naast het doucheputje beland: Veel goede columns komen voort uit diep mishagen en enorme depressies, dus dan komt alles toch nog op z’n pootjes terecht.

BUREN. BUITENVELDERT COLUMN SEPTEMBER

Iedereen heeft buren. Daar ontkom je niet aan.

Volgens onderzoek van het CBS zegt 1 op de 3 huishoudens last te hebben van de buren.

Dus toen ik een jaar geleden mijn huidige huis betrok, besloot ik maar uit te gaan van het positieve. Dan kon het slechts tegenvallen.

Maar joepie! Ik vind mijn buren stuk voor stuk geschikt. In hun hulpvaardigheid en gezellige aanwezigheid òf juist hun terughoudendheid, zoals bij mijn bovenburen: een lichtvoetige vader, moeder en zoon - al verdenk ik de zoon ervan stiekem twee jaar ouder te zijn dan zijn vader.

In deze buurt voel ik voor het eerst in mijn 7 jaar Amsterdam een soort ons-kent-ons dorpsgevoel, waarin handige buurmannen je met een boor te hulp schieten en mensen graag koekjes voor elkaar bakken. Of een zakje met appelflappen over je schutting hangen, zoals mijn allerlievelingste buurvrouw regelmatig doet. De vrouw is een zegen.

Mijn overburen 'zie' ik het meest;  Trees en Ger. (Ik noem ze voor de privacy hier maar even T & G.)

Daar ik principieel altijd in de tuin zit omdat ik een tuin heb en mijn overburen een aantal keren per dag in hun aangrenzende keuken komen omdat dat er nou eenmaal bij hoort, kun je hier spreken van een hechte band. T & G weten alles van mij : "Je zult vandaag wel moe zijn, na gisteren." "Had je vriend nu alweer de verkeerde kaas meegebracht?" en ik van hun: G hangt de natte was op, T is verantwoordelijk voor de droge. T moet “niet zo stronteigenwijs doen' en G moet "lààt nou maar’en".

Ondanks hun droge prozaïsche optreden zijn ze stiekem heel lief. Laatst kwamen ze op mijn verjaardagsfeest, voorzien van net overhemd èn cadeau, welk zo snel in mijn handen werd gedrukt dat ik dacht dat ze zojuist van hun geloof waren afgestapt. “Hier. Een plant voor in je tuin die nog wèl leeft.”  Geestig ook: G nam een witte wijn, want "T is vanavond de bob, hihi!".

Verder woont er in mijn straat o.a. een oudere man wiens broek steeds afzakt en mij liefkozend Prinses Betty (?) noemt; een bloembak-moraalridder; een man zonder bloembak en/of behoefte daaraan en als bonus grenst mijn tuin aan het stembereik van een uitgesproken vrouw met Tourette in het bezit van een obsessie voor de Noord-Zuidlijn en openstaand keukenraam. U merkt, ik heb het er maar druk mee.

Dus. Voor nu.

Iedereen heeft buren. Gelukkig wonen die van mij dichtbij.

BEEN THERE

FOMS

Fear  of  Missing  out  on  Something

àThe emotion that compels you to join your friends, colleagues or peers at a social event, when you know you shouldn't, can’t, or actually really don't feel like it.

à “I was really tired from the night before but I got a serious case of the FOMS so went out anyway.”

I have to admit to having the ‘FOMS’ on a regular base.

Not particularly proud to reveal this, but my therapist always tells me to share my shortcomings so I will come across as more approachable to the average.

For me, this FOMS-ordeal started at a young age. I remember to pretend to be clinically dead when my parents –God bless their bank account- urged me to “Come with!” to their farting old friends. Brilliant as my staged death act always kicked off; the minute my parents left me for fake-dead in my crafty cardboard coffin, I just KNEW that my theatrically living brothers would be rewarded with the best home baked cookies at grown-ups Scotch-time.

Immediately the FOMS would kick in without repentance and my coffin would be soaked with my blue-est bodily fluids by the time they returned with perfectly crafted crumbs stuck to their stupid smiles.

Sad thing is though, that now that I am ten (twenty-five *AAB) years older, I still don’t seem to have learned a thing.

I partly blame it on the industry I (pretend to *AAB) work in.

Apart from the cast of ‘Goede Tijden Slechte Tijden’ and Ben & Dean Sounders’ parents, I believe people working in the advertising-industry to be the most exposed to potential FOMS.

We have Pre-Cannes borrels, Cannes-themselves borrels, After-Cannes borrels, Don’t-Forget-About-Cannes borrels, Cannes-Picture-Swopping borrels, X-Pollination, Pop Up Petanque, massive Massive borrels and of course 365 –ex-tre-me-ly important- Annual Award Shows.

All of the above certainly is one of the attractions of the industry to me, but it can make me quite anxious too.

I believe the constant stream of information, multiplied by the countless social-networking sites, has made this often well-disguised phenomenon even bigger and more intrusive in our self-assured adult life. After all, it's easy to feel you're missing out when the event announcements and all their blissful live-feed pictures are popping up on your timeline when at that same moment you are picking your nose in front of your cat.

An example:                                                                                                                                        

This year I skipped Cannes’ Lions.

Sounded very mature and cocksure at first.

But because of the extreme blizzards and the devastating showers that had taken Amsterdam by storm, I was basically imprisoned with Facebook as my only connection to the ‘scene’.

Whilst eating moldy pumpernickel bread, I saw steamy French baguettes, richly decorated with Tim Mintiens' famous BBQ-prawns flashing by on my once so me-dominated newsfeed. All this sunny food was impeccably sandwiched between perfectly bronzed boobs and shimmering pools.

Man, did I cry.

The fact that the bronzed boobs belonged to my ex-boyfriend -who seemed to have a perfect good time without me- as well as the fact that the pool used as the setting had been that very same pool I once so joyfully peed in, made it even more unbearable for me to watch.

Sure. Deep down inside, I do realize that without having a part of my left earlobe tagged once a day, in a way social life still can be somewhat fulfilling.

I mean; I know my parents will still love me regarding my lack of social recognitions, and cats and hamsters don’t even know what Facebook-invites are.

But hey, despite them positives:

At the end I’m still that living little dead girl laying in a cardboard coffin, just wishing to have ‘been there’ at cookie-time.

The Ultimate City-trip

Although the city of Amsterdam still bravely clings on to the brand-image as ultimate party-city, we’ve recently dropped down one whopping point on the Lonely Planet Top 10 Best Party City list. #2. Just before the awesome city of Hyderabad (?).

As much as this fact gives me a very welcome reason to write this column, it does hurt. I’ve always hugely liked our leading brand-image because it makes me look real badass to foreigners. Also, it attracts that awesome kind of people that don’t give a shit about wearing pants. But most of all: Amsterdam has always had the ambition and potential to put our cute little country on the overwhelmingly huge map.

Okay; nowadays San Francisco holds the best weed, Berlin really knows her MDMA and to make things worse for us the Mayor of Amsterdam banned magic mushrooms from our streets after one too many tourists went flying off a building. Yet another bad PR stunt for our brand-position.

But then, on one rainy afternoon whilst doing nothing more than some serious field research on the above at a coffee shop, a friendly tourist sang to me -in a soft 80’s voice- the poetic and promising: “The Amsterdamned Mushroom is back in bloom, back in bloom. Mushroom-room.”

Wow.

Because I’ve never done drugs in my life and my parents read my columns, I assigned the brave kid to be my undercover agent and immediately decided to send him off on his first mission to discover the hidden Magic M on the streets. Oh my, was I psyched!! This would really help me build a stronger case to present to the organic vegans at Lonely Planet!

Let’s give this Donny Brasco a little background first -to make him even more likable:

It turned out it was his second visit to the Dam. The first time was less than memorable, he said, because he doesn’t remember:

After checking in at the Bulldog Hotel –awesome - he ate some spacecake, didn't think it was working so he washed it down with a hash-shake. As told by his friends, he couldn't move or speak for a day and then was escorted on to the plane in an electronic wheelchair. The only thing he said during the 5h flight back home was a constant repeat of the brilliant Homer Simpson-phrase “Operator! Please give me the number for 911!”

So, this time around he wisely skipped desert and went straight for the tea.

With a sign around his neck to remind him he was incapable of flying, I sent my brave little soldier off into the field.

After about an hour I received a text stating that he had bought and absorbed the urban fungi without any kerfuffle. No questions asked and no passport-registration needed. (Take notice, mister Mayor.)

Soon thereafter I had to calm him down a bit because his cup of coffee at Burger King actually turned out to be a nitro bomb planted there by Buddy Holly. Hey, we’ve all been there: It meant he was getting all warmed up. Great! I poured myself some more herbal tea, put a blank sheet in my typewriter and waited anxiously for the USP-evidence to put in my winning LP-presentation.

I will spare you all communication sent to me in the following hours, but to give you something to keep your kids off drugs with:

·       “I bought a cat. I’ve set it free now. His name was Freedom McGee.”

·       “Sally Spectra!”

·       “My leg is asleep, so we’ll have to whisper.”

·       “I just coughed up some of my brain. Hopefully it was not an important parsk of my broiwn.”

·       And, my personal favorite:  “I am so hungry, I could ride a horse.”

Great stuff.

But then, about three hours after kick-off:

“WHERE THE FUCK AM I.”

To protect him from yet another luring bad trip, I calmly responded; “You, my trooper, are in Amsterdam.”

 “Amsterdam?!

No shit!

How the bloody hell did I end up in Denmark?!”

Well fuck me Alice and leave me pantyless.

I resign.

Just give us back our well-earned #1 position and I’ll promise to like you on Facebook, my lonely Planets.

Stop badmouthing my vagina!

As a vain woman I have been feeling really offended by some of the ads that target my vagina as -an unwilling prospect. The vajayjay has become big business on TV the past years.

To be fair: Advertising has always been notorious for telling women that their bodies are unclean. But recently the vagina has blossomed into a real prime-time matter.

Has it ever occurred to the advertisers that women might find this sort of ads for feminine hygiene products to be dreadfully embarrassing and annoying?

I mean- would Mr. Brand manager be comfortable when a peer is modeling an itchy and smelly groin on public television whilst drinking wine with a lady in front of the TV? I guess not. So, every time our vagina is explained to detail on TV in a room full of men, we shrink a bit down there. Think about that, would you, Mr. Brand manager?

The worst one of the bunch is the latest Always ad. The ad starts off with stating that ‘you have to steer clear of standing next to people while on your period’.

Excuse me?

Do I live in a fucking tribe in Africa where they would lock me up in a shed during my monthly madness?

They then continue explaining that whilst being on your period, you smell like crap.

What the fuck, dude?

Not only our periods are targeted during a TV dinner. Recently there has been an ad running stating that one in ten females have issues with keeping their pants dry. They show women mid-thirty scared to run to make the bus, ‘cause they’d wet themselves’. Maybe they should take into consideration that one in ten females is older then 65. They don’t tend to run anyways, so no harm there.

Like I said; vagina bashing isn't just a recent trend. I remember when growing up my little brother really freaked out about all that was referred to as ‘what girls get’. My mom and me got randomly booed at whenever he’d seen a tampon ad.

But at least the tampon was sugarcoated back then.

(To my great pleasure my brother has been working at Procter & Gamble for the last 2 years.

His accounts include Always.

He knows more about monthly periods than Oprah Winfrey.

Luckily for him, he’s no Mr. Brand manager.)

So, to conclude this stinky proposition against commercial feminism, I just want to say to all y’all boys who think we girls are bloody and smelly monsters:

Not all of us bleed like we got stabbed in the vajayjay by Michael Myers.

Not all of us pee in our pants when excited.

Not all of us smell like a harbor during mussel-season. 

And while we’re at it; –come on – it’s bull-crap to use a female in anti-diarrhea commercials. We all know that girls don’t poop.

Disney met Daisy

Ik heb een vriendinnetje.

Een heel bijzonder vriendinnetje.

Met het Syndroom van Williams.

Ze heet Daisy.

Ik ken haar nu al 4 jaar.

En Daisy kent de liefde.

Als geen ander, al 26 jaar.

Laatst had ik de eer om met haar mee te gaan naar Disneyland Parijs.

Ik was een beetje zenuwachtig.

Ben immers maar een copywriter.

En we gingen met het vliegtuig.

Normaal geef ik dan mijn paspoort af aan de gene die met mij mee reist.

Maar nu had ik er opeens twee in mijn kapotte heuptasje uit 1984.

Gelukkig liep het alles behalve stroef.

We zaten 4 uur voor boarding al klaar bij de gate.

Als verantwoordelijke mag je immers geen enkel risico nemen.

Eenmaal in Parijs was het 1 groot mirakel.

We waren namelijk in Parijs!

En Daisy LOVES Parijs!

Ze zei zelfs tegen onze Disneyshuttle-chauffeur het vlekkeloze “Je t’âime Paris”.

Ons avontuur was begonnen.

Nadat ìk in de hotelkamer 12 minuten op het bed had gesprongen en Daisy achter het bureau de aandachtspunten had aangekruist op de plattegrond, gingen we op pad.

We hadden geluk, want de Parade begon al bijna.

Volledig illegaal en totaal onverantwoord klommen we over een 3 cm hoog hekje bij het Paleis van Doornroosje.

Zo kon Daisy alles zien.

En jawel, daar kwamen onze helden.

In prachtige praalwagens en begeleid door de bombastische fanfare.

Het zonnetje scheen nog nèt over de achtbanen heen.

Ik stond op een afstandje naar Daisy te kijken.

–Ze was helemaal naar de top van het heuveltje geklauterd-

Zelden heb ik met zoveel liefde naar iemand gekeken.

Ze zwaaide en joelde naar de figuren alsof haar leven er vanaf hing.

Op een gegeven moment zwaaide ze zo hard, dat ik bang was dat ze achterover zou vallen.

Maar nee.

Met de glimlach van een rups uit Alice in Wonderland klauterde ze weer naar me toe.

Pakte mijn hand.

Ik brak.

Vanaf dat moment heb ik zelf ook alle remmen losgegooid.

Ben ik uitsluitend mezelf geweest.

Nadat we de volgende ochtend in onze pyjama (zie bovenstaande zin) hadden ontbeten, zijn we compleet losgegaan in het park.

Oké, we zijn niet in alle achtbanen geweest omdat ik (DAISY!! Mietjuhh!) dat niet durfde;

Maar we hebben alles van ons lijstje gedaan.

’s Avonds werden we nogmaals getrakteerd:

Disney Parijs bestond 20 jaar.

En had daarvoor een laser-licht-water-vuurwerk-show gemaakt, die werd geprojecteerd op Het Paleis.

Peter Pan speelde daarin de hoofdrol.

Het verhaal was reuze spannend.

Want Peter Pan raakte zoek!

Op dat zelfde moment kwam er een landende lijnvlucht over het park.

Het was donker.

En het vliegtuig had lampjes.

Daisy riep, al wijzend: “DAAR! DAAR IS PETER PAN!”

Ik zweer je, er was níemand in Main Street die niet omhoog keek.

Daisy, Je t’aîme.

Tres biên et to infitity and beyond!

Mijn Oma

Zo'n twee jaar geleden is mijn oma overleden.
En dat is triest.
Want mijn Oma was geweldig. Een karikatuur van zichzelf.
Mijn Oma was 1 en al haar eigen cliché en juist dààrom zo speciaal.
Mijn lieve mama’s lieve mama.
Er is niemand op de wereld zo naïef als mijn oma.
En ik vind naïef zijn 1 van de tofste eigenschappen van de mens.
Met zulke mensen kun je lachen.
Oma maakte gedurende haar 58-jarige huwelijk elke woensdag gehaktballen.
Zoals de meeste oma’s dat doen. Woensdag is nou eenmaal gehaktdag.
Daar moet je niet mee knoeien.
Maar toen ik op een zondag bij Oma en Opa ging eten, vroeg ze mij wat ik het liefste wilde.
Ik antwoordde enthousiast: “Oma’s gehaktbal, Oma!”
Later, aan tafel sprak mijn oma vervolgens de onsterfelijke woorden: “Best lekker, hè Pa?! Zo’n gehaktbal op een zondag!”
Briljante constatering.
Immers smaken gehaktballen op ‘een zondag’ compleet anders dan op ‘de woensdag’.
Dus deze hou ik erin. Voor altijd.
Zo ook haar onuitputtelijke liefde voor het kopje koffie tijdens het cryptogrammen uurtje.
Er ging geen kopje koffie voorbij zonder dat mijn Oma herhaaldelijk zei: “Ahhh. Lekker bakkie”.
Elke dag. Elke koffie.
En dan was er de ‘blunderpot’.
Liefkozend zo genoemd door mijn Opa.
De blunderpot is het flesje typex wat precies in het midden van mijn puzzelende grootouders op de koffietafel stond.
Elke fout onderging de blunderpot.
En soms waren dat er wel twee per puzzeluurtje.
Mijn Opa plakte altijd de laatste pagina’s –waarop alle antwoorden stonden- dicht met plakband.
Om zo de verleiding tot spieken te voorkomen.
Evenals uitdroging van de blunderpot.
Oma knoeide altijd op haar blouse.
Elke dag.
En elke dag zei ze daarop: “Oh, wat stom van mij”.
Dan nog iets: mijn Oma was altijd kei verliefd. Op Opa.
En Opa op Oma. Het waren een stel pubers samen.
Tot op de laatste dag.
Bij wijze van grapje, maakte mijn Opa mijn Oma elke ochtend wakker met een nieuwe naam.
“Hanneke, wakker worden!” of “Cecile, het is acht uur!”
En zo werd mijn Oma elke ochtend wakker met een vlindertje in de buik en een lach op het gezicht.
Ook voor mij had Opa speciale namen en versjes bedacht.
Zoals de prachtpoëzie: “Marleentje Marleentje Marleentje, zoals jij bent, is er maar eentje.”
Dat klopt in ieder geval als een bus. Plus het rijmt.
Of zoals voor mijn moeders beste vriendin uit ‘’Ahmèriekah’, Yakira: “Yakira, Yakira, het is bruine bonen met rijst!”
Helaas overleed mijn Opa bijna 5 jaar geleden.
Oma was haar maatje kwijt.
En haar grote liefde.
Feitelijk deden ze elke dag hetzelfde. En alles samen.
Ontbijten, douchen, fanatiek schoonmaken, puzzelen met koffie, lunchen, dutje, naar de winkel.
Maar elke dag, tijdens het borreluurtje, had slechts 1 van de twee ‘bardienst’.
Dat ging vaak gepaard met een hoop over-geacteerd gemopper.
“Ik heb weer bardienst. Wat een leven.” zuchtte mijn Opa dan.
En hij slofte demonstratief naar de keuken, 1 meter naast de bank waarop ze zaten.
Het huwelijk van mijn Opa en Oma is een voorbeeld.
Gun eenzelfde huwelijk iedereen die ik liefheb.
Ik dank mijn Opa voor mijn Oma.
Voor haar geluk.
En omgekeerd.
Ook dank ik mijn Opa en Oma voor mijn moeder.
Want mijn moeder is immers de beste moeder van de hele wereld.