Pagina's

Monday, October 20, 2014

UW NIEUWE COLUMNISTE. BUITENVELDERT AUGUSTUS 2014



Ik ben Marleen Wiedhaup, uw nieuwe Buitenveldertse Wijkkrant Columniste! Stiekem woon ik echter in de Pijp. Buitenveldert was voor mij tot voor kort een wijk waar ik elke week nooit fietste. In het beste geval krijgt u hierdoor een fris perspectief van uw wijk. En in het slechtste geval kom ik u toch niet tegen bij de bakker.
Zo’n breed publiek als de Buitenveldertse gemeenschap is voor mij zeker een nieuwe uitdaging. U bent controversieel of juist behoudend, jong of oud, samen of alleen, grappig of knap of gewoon ongegeneerd allebei, digitaal of analoog..
En dat is uw goed recht!
Goed. Buitenveldert dus. Ik hou het kort voor nu, want die plusminus 350 woorden zijn voorbij gevlogen voordat je er erg in hebt.
Op een prachtige herfstdag in juli trok ik er voor het eerst op uit voor mijn observatie. Alle (balkon)tuintjes stonden er werkelijk prachtig bij. Natuurlijk merkte ook ík het aan de Buitenveldertse straatstenen vastgeroest cliché van de oorverdovende stilte op straat en de landende DC9. Maar dat weten we nou wel.
Wat mij ook opvalt is dat de buurt ‘zo lekker gewoon’ is gebleven. De guinoa-etende hipsters lopen wat dat betreft gelukkig achter. Maar ja, met slechts 66 (!?) likes op de Buitenveldert-Facebookpagina en bijna nul #buitenvelderts, krijg je als trend’starter’ nou ook niet ècht een bruisende indruk van de wijk.
Verder is een groot pluspunt dat er bijna geen melige dagjesmensen rond lopen te giebelen. En ook geen half verteerde Hosteltoeristen. Fijn! Maar, aan de andere kant.. (-Excuus. Cliché-alert.-)
Mijn liefde voor senioren is groots en meeslepend: Ze zijn vrijwel altijd wijs, grijs en schattig en stoppen je meestal een Euro dan wel een Koetjesreep toe. Maar bewegend in groepen beangstigen ze me dusdanig dat ik direct de behoefte voel om te gaan spook-fietsen. Want zodra de duifjes de kasseien onder hun Geox voelen piepen confisqueren ze de complete straat. Scandaleus gevaarlijk. En dan heb ik het nog niet eens over zij die zich ongecoördineerd voortbewegen in een Scootmobiel of een Canta.  Jawel: Bejaarden zijn de jeugd van tegenwoordig.
Hier laat ik het even bij, voor nu. Maar niet getreurd.
Er komt vast nog zat trivialiteit van mij voorbij om hoofdschuddend op uw goed verzorgd gazon te lezen.



INTRODUCTIE / BIO

Na een tijd in de reclame te hebben gewerkt, ben ik nu sinds een jaar of vijf often-free-lance schrijver en kunstenares, al stop ik het grootste deel van mijn creativiteit voornamelijk in de keuze van mijn broodbeleg.
Ik hou van lezen, wijn, mijn verse en eerste nichtje, eieren (gekookt, gebakken, gepocheerd, geroerd, verstopt) en Amsterdam. Daarentegen heb ik heb een - op zijn minst verontrustend te noemen - hekel aan geitenkaas en BLØF en ben ik ook niet erg dol op wespen.
Ik heb nog geen kinderen. Wel een kat. Maar die is best heel makkelijk, hoor!
Zo heb dus ik genoeg tijd om niks te doen en om -voor de afwisseling- gratis bij te klussen als multi-inzetbare vrijwilliger, onder andere als Buddy voor een geniale, verstandelijk gehandicapte vrouw en als computerlerares voor ambitieuze prostituees.
Over 330 nachtjes slapen word ik 34, maar dat hoeft u niet perse te onthouden. Maar het verklaart wel een boel want ik heb dan dus een ‘Dertigersdilemma’. Super hip!
Dus mocht ik u te zachtjes of juist te ruw tegen de haren in kroelen, dan bij voorbaat excuses namens mijn generatie.



No comments:

Post a Comment